Kıyametim değil bu veda..

Belime yüklenmiş bir sancı da değil

Hakkın nurlu yolunda,

Kutsal bir gidişin kapı gıcırtısı…

Biraz hasret tadında biraz buruk

İçli bir kına kokusu bu veda

Kuşlar kanatlanacak göğsümden

Anneden, dosttan, yardan, yarenden…

Gömleğime dualar birikecek

Giderken iyi bakın gözlerime

Özlemlerim üşüyecek…

Geride bıraktıklarım gurbet olacak

Uzun bir yankı olacak bu veda

Muhacir deminde süzülecek gözyaşlarım

Ağıtlarımda dağların kokusu olacak

Ve annemin ellerinde dua

Rahmanın gölgesinde tekbir olacak bu veda..

Egeli..

Gökkuşağına benzetirim her zaman, çünkü gökkuşağı anlatır savaşın çocuklarını.. Rengarenk bir tebessümdür onlar..Günü yaşarlar, umutları vardır yarınlara..

Gökkuşağına benzetirim savaşın çocuklarını; kurşun yağmurundan sonra çıkan, evinin kapısında oyun oynayan..Sessizliktir onların mutluluğu, silahların sessizliğinde çıkarlar sokaklara,
çünkü oyun oynamalıdırlar, çünkü onlar çocukturlar..

Savaşın çocuklarıdır onlar..Ambargo konulmuştur yarınlarına, yinede onlar oyun oynamalıdırlar, oyuncakları savaştır onların,
onlar yarınlarından umutludurlar..

Sofralarına kan damlasa da, gecenin siyahlığındaki beyazlıktan korksalar da, gelecekleri siyah beyaz olsa da,
onlar çocukturlar pembe renkli düşleri vardır yarınlara..

Hırsın ve nefretin kurbanıdır onlar..Anlamsızdır her şey onlar için, sokakların kan kırmızı rengiyle yaşarlar..
Gün düşleri hep kırmızıdır onların..

Oysa umutları vardır onların..Ne toprak, ne para, ne puldur onların istediği..Sadece mutluluk isterler..

Bomba sesleri ağlatır onları, yağmurcasına inen..Ardından sessizliği bozan sestir savaşın çocukları,
kâh bir gülüştür kâh bir ağlayış..

Neden bunlar olur diye düşünürler, neden her gün bu seslerle uyanırız..

Nerde bizim gülüşlerimiz,

Nerde bizim çocukça oyunlarımız,

Nerde bizim yarınlarımız,
Nerde..

Egeli..